Przed wiekami w Lubawce zdarzył się romans między synem burmistrza i niezwykle urodziwą córką rzemieślnika. Wielka miłość młodych wywołała gwałtowny sprzeciw rodziców obojga zakochanych. Burmistrz nie chciał nawet słuchać o miłości jego syna do jakiejś biednej dziewczyny. Natomiast ojciec pięknej panny był ubogi i wiedział, że ślub jego córki z tak majętnym kawalerem jest nieprawdopodobny. Załamany takim obrotem sprawy kawaler poszedł za miasto, aby popełnić samobójstwo.

Wspiął się na jedną z przepaścistych gór, gdzie dawniej wznosił się zamek i rzucił się w przepaść. Jednak śmierć nie była mu pisana. W ruinach zamku żerowało stado kruków, które w cudowny sposób ocaliło spadającego młodzieńca przenosząc go do doliny leżącej naprzeciwko. Gdy odzyskał świadomość, okazało się, że leży na poduszce z mchu w leśnym wąwozie. Chwilę później dostrzegł opodal swą ukochaną. Dziewczyna, cała we łzach, siedziała przy źródle potoku, płynącego stąd w kierunku Lubawki. Niedoszły samobójca opowiedział, co mu się przydarzyło, gdy chciał odebrać sobie życie. Kochankowie postanowili regularnie spotykać się w tym uroczym miejscu oraz dalej próbować uzyskać zgodę rodziców na ślub.

Poprosili o pomoc świątobliwego pustelnika, który mieszkał na północ od miasta, na górze do dziś nazywaną Pustelnią. Pobożny starzec długo i z trudem tłumaczył, zwłaszcza burmistrzowi, jak ważna jest miłość w życiu wszystkich ludzi, bez względu na pochodzenie i majątek. W końcu przełamał opór i zakochani mogli się pobrać!

Szczyt, z którego nieszczęśliwy kochanek chciał popełnić samobójstwo to Krucza Skała, u jej podnóża znajduje się Krucza Dolina, a w bok odchodzi Dolina Miłości – urokliwe i zaciszne miejsce spotkań bohaterów tej opowieści, z potokiem Miłość płynącym przez środek.